Micha Klein — de "Steve Jobs van de VJ-kunst" — is afgelopen vrijdag overleden.
Als jonge, bijna-afgehaakte kunstacademiestudent gebruikte hij een eenzame Amiga-computer in de kelder van de school om kleurrijke 3D-computergraphics te maken — iets dat destijds nauwelijks bestond. Dit was jaren vóór Toy Story. In een conservatieve omgeving was het maar net genoeg om af te studeren. In de buitenwereld was het meer dan genoeg om een revolutie te starten.
In de clubscene van Amsterdam en Ibiza was hij pionier in het projecteren van kunstmatige fantasiewerelden die housemuziek naar een hoger niveau tilden — een andere revolutie van die tijd.
Ik kwam zijn werk voor het eerst tegen bij zijn legendarische tentoonstelling in 1998 in het Groninger Museum en was gefascineerd: enorme, levendige prints van stripfiguren die aanvoelden alsof ze uit een tijdmachine waren ontsnapt. Zijn versmelting van computergraphics met geënsceneerde fotografie — doet denken aan David LaChapelle — was anders dan alles wat ik ooit had gezien.
Toen ik de VJ-wereld instapte (geïntroduceerd door Daan Nolen), zag ik zijn gladde, gedurfde, blije stijl altijd als een geweldig referentiepunt voor het toepassen van 3D-visuals. En - tot op de dag van vandaag - een uniek voorbeeld van een VJ die een eigen naam heeft opgebouwd.
We ontmoetten hem ongeveer tien jaar geleden toen hij keynote-spreker was bij het Amsterdam Dance Event. Hij was 45 minuten te laat, behoorlijk een karakter, super charmant, en het publiek was uitgelaten. Hij verwees onze VjAcademy-studenten met liefde naar als zijn Kleinkinderen — zijn kleinkinderen.
In de paar gesprekken die ik daarna met hem had, kwam hij op mij over als eindeloos jeugdig: aardig, speels, nieuwsgierig. Het voelt vreemd en verdrietig dat we hem niet langer een levende legende kunnen noemen.
Nu is hij simpelweg een legende.
Bronnen